Hirðsiðir

Ég skal vera Zelda og þú mátt vera Scott. Ég skal fleygja mér fyrir bílinn þinn, þú getur öskrað á mig fyrir að hafa haldið fram hjá þér meðan ég þrýsti mér ölvuð og grátandi að köldu malbikinu. Eða, ég skal vera Scott og þú mátt vera Zelda og ég skal tæma viskíflöskuna einn í borðstofunni á meðan ég hugsa um hendur hans þukla nakinn líkama þinn. Á meðan ég hugsa um þig andvarpa og stynja eins og tík á fengitíma. Eða við getum báðar verið Scott og báðar verið Zelda og runnið samtímis inn og út úr hvorri annarri. Við getum bundið flibbann um háls okkar og prýtt höfuð okkar með glitrandi ennishlaðinu. Við getum reykt vindlinga og hlustað naktar á djass. Þú getur rifið í hárið á mér á meðan ég græt við brjóst þitt, ég get grátið við brjóst þitt meðan þú rífur í hár mitt. Bara ekki fara frá mér, nei, ekki þú heldur, þú mátt ekki fara, lofarðu að vera alltaf, að vera alltaf hjá mér?

Löngun batt langan bleikan silkiborða um úlnlið sér, reyndi á hnútana til að vera viss um að þeir héldu. Girnd tók í hönd hennar og vafði fingrum sínum utan um hennar og um úlnlið Girndar hnýtti Löngun silkiborðann og smeygði svo enda borðans undir eigin úlnliðsfesti og reyrði þannig handtak þeirra saman.

Við getum báðar verið Zelda. Við þurfum ekki Scott.

Löngun renndi fingri yfir varir Girndar sem lygndi aftur augunum og andvarpaði.

Í festum

Á ég hef ekki aftur hittt þig fellur aldingarðurinn í vanrækt. Moldin liggur óplægð ár eftir ár. Ávextirnir rotna á trjánum hvert haust. Og ég bíð við gluggann og hendur mínar hvíla kjurar í skauti mér. Ég bródera engin altarisklæði, ég hef enga eirð til að læra latneskar sagnir. Í skauti mér ólgar hugsunin um þig meðan köngurlærnar spinna vef sinn óáreittar milli ökkla mér.

Á meðan þú hefur ekki aftur fundið mig fell ég í vanrækt. Hugsanir mínar rotna í höfði mér. Líkaminn minn visnar ósnertur ár eftir ár. Og hinum megin við glerið biður aldingarðurinn óplægður. Altarið rykfellur og munnur minn þylur hvorki amó, amáre, amáví né amátum. Köngurlærnar hrasa í eigin vef og sitja þar fastar.

Á meðan við höfum ekki aftur hittst fellur aldingarðurinn í vanrækt. Í skauti mér hvílir ástin andvana. Um ökkla minn bind ég fjólubláan borða til marks um iðrun mína og eftirsjá

Bréfaskriftir

Bréfdúfan stikaði óþolinmóð um á skrifborðinu meðan Hjartað dýfði lindarpennanum í blekbyttuna. Ég get ekki hætt að hugsa um atlot þín reit Hjartað á pergament skjalið. Ég hugsa svo mikið um þig að allan daginn gegn ég um og næ varla andanum því ástin sem ég ber til þín er of stór fyrir lífstykkið sem hirðmærin reyrir utan um mig hvern morgun.

Ég bað hirðmærina að undirbúa kalt bað og á meðan leysti hirðmeyjan mig úr fjötrunum. Ég andaði léttar þegar hún losaði um hvern strenginn á fætur öðrum, þegar bert hold mitt var skyndilega umlukið svölu loft. Það var heitt og rakt í dag og línið sem lá á milli lífstykkisins og brjósta mér var blautt af svita.

Ég sat og blakaði blævængnum mínum þannig að svalur gustur lék um andlit mitt og barm. Hirðmeyjan kraup fyrir framan mig, reimaði af mér stígvélin og dró þau af mér. Hún lagði þau til hliðar, leit brosandi til mín og í stað þess að standa upp mjakaði hún sér nær mér á hnjánum. Hún lyngdi aftur augunum og blés ofurrólega á brjóst mitt þannig að andardráttur hennar teiknaði hring eftir hring utan um rúnnaða mýkt þess.

Ég hætti að blaka blævængnum og horfði á varir hennar færast nær og nær þar til hún kyssti brjóst mitt. Ég horfði á munn hennar umlykja geirvörtu mína varfærnislega. Það var forvitnileg sjón og í smástund fannst mér eins og ég væri að horfa á hana borða lítið bleikt hindber af kvisti. Svo gleymdi hún allri feimni og saug brjóst mitt af áfergju, rétt eins og þú gerðir nóttina áður en við kvöddumst síðast. Hún var falleg, svo rjóð í kinnum og svo áköf og fingur hennar grófust inn í síðu mér.

Svo leit ég upp á sá að hirðmærin stóð í dyrunum og horfði á okkur. Þegar hún sá að ég hafði tekið eftir henni skálmaði hún að okkur, þreif í handlegginn á hirðmeynni og togaði hana í burtu frá mér. Hún leiddi mig að baðinu og þvoði mér í vatni sem angaði af salvíu.