Þú varst bara draumur

Þú þekkir alla þessa texta; skrifaða, sungna, dreymda. Ballöðurnar um þessa fullkomnu nótt og hinn óhjákvæmilega sólarupprásaraðskilnað elskendanna. Þú þekkir þennan sameiginlega draum.

Varð draumurinn að mýtu af því að við vitum vel að aðeins innan svo knapps forms getur hin fullkomna ást þrifist? Af því við vitum að ástin oxíderast gangi hún í samband við of mikið súrefni? Erum við, þú og ég, bæði að elta drauminn um hina fullkomnu nótt. Elskum við svo mikið, svo takmarkalaust, af því að allt okkar samband er í raun aðeins ein fullkomin nótt? Ein fullkomin endalaus nótt og einn endalaus fullkominn draumur? Hönd þín á hvítu brjósti mínu, rétt aðeins nógu lengi til ég næmi hitann frá þrá þinni? Þú bara flötur til að varpa á löngunum mínum?

Minningar mínar um þig eru of yfirþyrmandi til að ég ráði almennilega við þær. Minningar mínar eru svo yfirþyrmandi að hvert andartak sem ég rifja upp rennur úr fókus. Í minningunni er eins og ég hafi alltaf verið ölvuð í návist þinni.

Reyndar var ég alltaf ölvuð í návist þinni.

Bak við lukt augum flökta myndskeið tekin upp í vorhöllinni. Ég hef spilað þau svo oft að filman er orðin slitin. Hún suðar, höktir, hún festist í vélinni og í þá mund er varir þínar snerta mínar bræðir hitinn frá myndlampanum filmuna. Andlit okkar leysast upp og við blasir hvítt sýningartjaldið.