Hirðsiðir

Ég skal vera Zelda og þú mátt vera Scott. Ég skal fleygja mér fyrir bílinn þinn, þú getur öskrað á mig fyrir að hafa haldið fram hjá þér meðan ég þrýsti mér ölvuð og grátandi að köldu malbikinu. Eða, ég skal vera Scott og þú mátt vera Zelda og ég skal tæma viskíflöskuna einn í borðstofunni á meðan ég hugsa um hendur hans þukla nakinn líkama þinn. Á meðan ég hugsa um þig andvarpa og stynja eins og tík á fengitíma. Eða við getum báðar verið Scott og báðar verið Zelda og runnið samtímis inn og út úr hvorri annarri. Við getum bundið flibbann um háls okkar og prýtt höfuð okkar með glitrandi ennishlaðinu. Við getum reykt vindlinga og hlustað naktar á djass. Þú getur rifið í hárið á mér á meðan ég græt við brjóst þitt, ég get grátið við brjóst þitt meðan þú rífur í hár mitt. Bara ekki fara frá mér, nei, ekki þú heldur, þú mátt ekki fara, lofarðu að vera alltaf, að vera alltaf hjá mér?

Löngun batt langan bleikan silkiborða um úlnlið sér, reyndi á hnútana til að vera viss um að þeir héldu. Girnd tók í hönd hennar og vafði fingrum sínum utan um hennar og um úlnlið Girndar hnýtti Löngun silkiborðann og smeygði svo enda borðans undir eigin úlnliðsfesti og reyrði þannig handtak þeirra saman.

Við getum báðar verið Zelda. Við þurfum ekki Scott.

Löngun renndi fingri yfir varir Girndar sem lygndi aftur augunum og andvarpaði.