Bréfaskriftir

Bréfdúfan stikaði óþolinmóð um á skrifborðinu meðan Hjartað dýfði lindarpennanum í blekbyttuna. Ég get ekki hætt að hugsa um atlot þín reit Hjartað á pergament skjalið. Ég hugsa svo mikið um þig að allan daginn gegn ég um og næ varla andanum því ástin sem ég ber til þín er of stór fyrir lífstykkið sem hirðmærin reyrir utan um mig hvern morgun.

Ég bað hirðmærina að undirbúa kalt bað og á meðan leysti hirðmeyjan mig úr fjötrunum. Ég andaði léttar þegar hún losaði um hvern strenginn á fætur öðrum, þegar bert hold mitt var skyndilega umlukið svölu loft. Það var heitt og rakt í dag og línið sem lá á milli lífstykkisins og brjósta mér var blautt af svita.

Ég sat og blakaði blævængnum mínum þannig að svalur gustur lék um andlit mitt og barm. Hirðmeyjan kraup fyrir framan mig, reimaði af mér stígvélin og dró þau af mér. Hún lagði þau til hliðar, leit brosandi til mín og í stað þess að standa upp mjakaði hún sér nær mér á hnjánum. Hún lyngdi aftur augunum og blés ofurrólega á brjóst mitt þannig að andardráttur hennar teiknaði hring eftir hring utan um rúnnaða mýkt þess.

Ég hætti að blaka blævængnum og horfði á varir hennar færast nær og nær þar til hún kyssti brjóst mitt. Ég horfði á munn hennar umlykja geirvörtu mína varfærnislega. Það var forvitnileg sjón og í smástund fannst mér eins og ég væri að horfa á hana borða lítið bleikt hindber af kvisti. Svo gleymdi hún allri feimni og saug brjóst mitt af áfergju, rétt eins og þú gerðir nóttina áður en við kvöddumst síðast. Hún var falleg, svo rjóð í kinnum og svo áköf og fingur hennar grófust inn í síðu mér.

Svo leit ég upp á sá að hirðmærin stóð í dyrunum og horfði á okkur. Þegar hún sá að ég hafði tekið eftir henni skálmaði hún að okkur, þreif í handlegginn á hirðmeynni og togaði hana í burtu frá mér. Hún leiddi mig að baðinu og þvoði mér í vatni sem angaði af salvíu.