Þær hinar

Einu sinni var kona sem fékk augastað á skáldhneigðum dreng sem skrifaði texta sem fengu hjörtu út um allan bæ til að slá hraðar og klökkna. Drengurinn flutti inn til hennar og varð að manni sem skrifaði aldrei um blíðar tilfinningar framar án þess að afsaka sig fyrir það og lýsti aldrei framar gönguferðum í döggvuðu grasi við sólarupprás. Konan hélt lengi að hún hlyti að vera ómerkilegri en hinar konurnar sem orðið höfðu á vegi hans, að hún næði ekki að hræra við strengjum hjarta hans. Hún vissi ekki að þessa glitrandi óhöndlanlegu rómantík er ekki hægt að spinna nema í kringum draumkuntur.

Þú varst bara draumur

Þú þekkir alla þessa texta; skrifaða, sungna, dreymda. Ballöðurnar um þessa fullkomnu nótt og hinn óhjákvæmilega sólarupprásaraðskilnað elskendanna. Þú þekkir þennan sameiginlega draum.

Varð draumurinn að mýtu af því að við vitum vel að aðeins innan svo knapps forms getur hin fullkomna ást þrifist? Af því við vitum að ástin oxíderast gangi hún í samband við of mikið súrefni? Erum við, þú og ég, bæði að elta drauminn um hina fullkomnu nótt. Elskum við svo mikið, svo takmarkalaust, af því að allt okkar samband er í raun aðeins ein fullkomin nótt? Ein fullkomin endalaus nótt og einn endalaus fullkominn draumur? Hönd þín á hvítu brjósti mínu, rétt aðeins nógu lengi til ég næmi hitann frá þrá þinni? Þú bara flötur til að varpa á löngunum mínum?

Minningar mínar um þig eru of yfirþyrmandi til að ég ráði almennilega við þær. Minningar mínar eru svo yfirþyrmandi að hvert andartak sem ég rifja upp rennur úr fókus. Í minningunni er eins og ég hafi alltaf verið ölvuð í návist þinni.

Reyndar var ég alltaf ölvuð í návist þinni.

Bak við lukt augum flökta myndskeið tekin upp í vorhöllinni. Ég hef spilað þau svo oft að filman er orðin slitin. Hún suðar, höktir, hún festist í vélinni og í þá mund er varir þínar snerta mínar bræðir hitinn frá myndlampanum filmuna. Andlit okkar leysast upp og við blasir hvítt sýningartjaldið.

Hirðsiðir

Ég skal vera Zelda og þú mátt vera Scott. Ég skal fleygja mér fyrir bílinn þinn, þú getur öskrað á mig fyrir að hafa haldið fram hjá þér meðan ég þrýsti mér ölvuð og grátandi að köldu malbikinu. Eða, ég skal vera Scott og þú mátt vera Zelda og ég skal tæma viskíflöskuna einn í borðstofunni á meðan ég hugsa um hendur hans þukla nakinn líkama þinn. Á meðan ég hugsa um þig andvarpa og stynja eins og tík á fengitíma. Eða við getum báðar verið Scott og báðar verið Zelda og runnið samtímis inn og út úr hvorri annarri. Við getum bundið flibbann um háls okkar og prýtt höfuð okkar með glitrandi ennishlaðinu. Við getum reykt vindlinga og hlustað naktar á djass. Þú getur rifið í hárið á mér á meðan ég græt við brjóst þitt, ég get grátið við brjóst þitt meðan þú rífur í hár mitt. Bara ekki fara frá mér, nei, ekki þú heldur, þú mátt ekki fara, lofarðu að vera alltaf, að vera alltaf hjá mér?

Löngun batt langan bleikan silkiborða um úlnlið sér, reyndi á hnútana til að vera viss um að þeir héldu. Girnd tók í hönd hennar og vafði fingrum sínum utan um hennar og um úlnlið Girndar hnýtti Löngun silkiborðann og smeygði svo enda borðans undir eigin úlnliðsfesti og reyrði þannig handtak þeirra saman.

Við getum báðar verið Zelda. Við þurfum ekki Scott.

Löngun renndi fingri yfir varir Girndar sem lygndi aftur augunum og andvarpaði.

Í festum

Á ég hef ekki aftur hittt þig fellur aldingarðurinn í vanrækt. Moldin liggur óplægð ár eftir ár. Ávextirnir rotna á trjánum hvert haust. Og ég bíð við gluggann og hendur mínar hvíla kjurar í skauti mér. Ég bródera engin altarisklæði, ég hef enga eirð til að læra latneskar sagnir. Í skauti mér ólgar hugsunin um þig meðan köngurlærnar spinna vef sinn óáreittar milli ökkla mér.

Á meðan þú hefur ekki aftur fundið mig fell ég í vanrækt. Hugsanir mínar rotna í höfði mér. Líkaminn minn visnar ósnertur ár eftir ár. Og hinum megin við glerið biður aldingarðurinn óplægður. Altarið rykfellur og munnur minn þylur hvorki amó, amáre, amáví né amátum. Köngurlærnar hrasa í eigin vef og sitja þar fastar.

Á meðan við höfum ekki aftur hittst fellur aldingarðurinn í vanrækt. Í skauti mér hvílir ástin andvana. Um ökkla minn bind ég fjólubláan borða til marks um iðrun mína og eftirsjá

Bréfaskriftir

Bréfdúfan stikaði óþolinmóð um á skrifborðinu meðan Hjartað dýfði lindarpennanum í blekbyttuna. Ég get ekki hætt að hugsa um atlot þín reit Hjartað á pergament skjalið. Ég hugsa svo mikið um þig að allan daginn gegn ég um og næ varla andanum því ástin sem ég ber til þín er of stór fyrir lífstykkið sem hirðmærin reyrir utan um mig hvern morgun.

Ég bað hirðmærina að undirbúa kalt bað og á meðan leysti hirðmeyjan mig úr fjötrunum. Ég andaði léttar þegar hún losaði um hvern strenginn á fætur öðrum, þegar bert hold mitt var skyndilega umlukið svölu loft. Það var heitt og rakt í dag og línið sem lá á milli lífstykkisins og brjósta mér var blautt af svita.

Ég sat og blakaði blævængnum mínum þannig að svalur gustur lék um andlit mitt og barm. Hirðmeyjan kraup fyrir framan mig, reimaði af mér stígvélin og dró þau af mér. Hún lagði þau til hliðar, leit brosandi til mín og í stað þess að standa upp mjakaði hún sér nær mér á hnjánum. Hún lyngdi aftur augunum og blés ofurrólega á brjóst mitt þannig að andardráttur hennar teiknaði hring eftir hring utan um rúnnaða mýkt þess.

Ég hætti að blaka blævængnum og horfði á varir hennar færast nær og nær þar til hún kyssti brjóst mitt. Ég horfði á munn hennar umlykja geirvörtu mína varfærnislega. Það var forvitnileg sjón og í smástund fannst mér eins og ég væri að horfa á hana borða lítið bleikt hindber af kvisti. Svo gleymdi hún allri feimni og saug brjóst mitt af áfergju, rétt eins og þú gerðir nóttina áður en við kvöddumst síðast. Hún var falleg, svo rjóð í kinnum og svo áköf og fingur hennar grófust inn í síðu mér.

Svo leit ég upp á sá að hirðmærin stóð í dyrunum og horfði á okkur. Þegar hún sá að ég hafði tekið eftir henni skálmaði hún að okkur, þreif í handlegginn á hirðmeynni og togaði hana í burtu frá mér. Hún leiddi mig að baðinu og þvoði mér í vatni sem angaði af salvíu.

Hirðmeyjarbrjóstt

Hjartað vaknaði eftir ölvaða nótt nakið með nakta hirðmey í fanginu. Brjóst hirðmeynnar fyllti út í lófa Hjartans og Hjartað kunni því afskaplega vel. Samt myndi Hjartað hvenær sem er skipta á öllum þessum möguleikum og nærveru Riddara.

Hjartans langanir

Hjartað getur ekki á sér heilu tekið. Hjartað langar að nudda sér utan í veggi. Hjartað langar að finna hendur á sér allri. Hjartað hlustar á Trent Reznor stynja að hann langi til að taka lostaviðfangið út á deit, út að borða og drekka, hann langi til að twista og öskra því lostaviðfangið sé svo alltof fokkings physical. Hjartað sleikir út um með lokuð augun og tilhugsunin um tungu einhvers riddarans fær hana til að svima pínulítið og geirvörtur Hjartans stingast stífar og rjóðar út í peysuna . Hjartað gæti svarið það að ef það héldi ekki fast í skrifborðið sitt myndi það takast á loft eins og helíumblaðra, svo fullt er það þessari eldfimu kynferðilslegu löngun en helvítis riddararnir eru svo langt í burtu að Hjartað íhugar að fara á barinn í kvöld og draga sætustu stelpuna sem það sér heim með sér, eða heim til hennar þó helst svo undankomuleiðin sé greið, og twista og twista og stynja áður en það springur af losta.

Ég girnist þig svo ákaflega hvíslar Hjartað út í loftið. Ég man þegar þú leiddir mig inn í vistarverur þínar í vorhöllinni. Þú lagðir fingur á munn þér til merkis um að ég skyldi hafa hljótt. Ég settist á rúmið, þú kraupst á hnén fyrir framan mig og lagðir hendur þínar á læri mín, færðir þau í sundur, lyftir pilsunum mínum, horfðir í afhjúpað skaut mér þangað til löngun mín til þín vætti rúmteppið. Þá loksins lagðirðu varir þínar að læri mínu innanverðu, kysstir mig undurmjúkt ofar og ofar og ofar þar til ég fann tungu þína nema við barma mér, sleikja bleiku blautu mýktina, fann þig grípa fast um læri mér og þrýsta þeim í sundur. Og ég hallaði mér aftur í rúminu og fannst eins og ég væri ekkert annað en þessir nokkru blautu fersentimetrar sem tunga þín og varir snertu og eftir að ég hafði sokkið ofan í eilífðina og komið til baka aftur kysstirðu mig á munninn og ég fann mitt eigið salta bragð um leið og ég fann þig sökkva þér inn í mig. Fann fingur þína læsast utan um upphandleggi mér sem þú hélst föstum fyrir ofan höfuð mitt, eins og til að tryggja það að ég kæmist ekki undan.