Hirðmeyjarbrjóstt

Hjartað vaknaði eftir ölvaða nótt nakið með nakta hirðmey í fanginu. Brjóst hirðmeynnar fyllti út í lófa Hjartans og Hjartað kunni því afskaplega vel. Samt myndi Hjartað hvenær sem er skipta á öllum þessum möguleikum og nærveru Riddara.

Hjartans langanir

Hjartað getur ekki á sér heilu tekið. Hjartað langar að nudda sér utan í veggi. Hjartað langar að finna hendur á sér allri. Hjartað hlustar á Trent Reznor stynja að hann langi til að taka lostaviðfangið út á deit, út að borða og drekka, hann langi til að twista og öskra því lostaviðfangið sé svo alltof fokkings physical. Hjartað sleikir út um með lokuð augun og tilhugsunin um tungu einhvers riddarans fær hana til að svima pínulítið og geirvörtur Hjartans stingast stífar og rjóðar út í peysuna . Hjartað gæti svarið það að ef það héldi ekki fast í skrifborðið sitt myndi það takast á loft eins og helíumblaðra, svo fullt er það þessari eldfimu kynferðilslegu löngun en helvítis riddararnir eru svo langt í burtu að Hjartað íhugar að fara á barinn í kvöld og draga sætustu stelpuna sem það sér heim með sér, eða heim til hennar þó helst svo undankomuleiðin sé greið, og twista og twista og stynja áður en það springur af losta.

Ég girnist þig svo ákaflega hvíslar Hjartað út í loftið. Ég man þegar þú leiddir mig inn í vistarverur þínar í vorhöllinni. Þú lagðir fingur á munn þér til merkis um að ég skyldi hafa hljótt. Ég settist á rúmið, þú kraupst á hnén fyrir framan mig og lagðir hendur þínar á læri mín, færðir þau í sundur, lyftir pilsunum mínum, horfðir í afhjúpað skaut mér þangað til löngun mín til þín vætti rúmteppið. Þá loksins lagðirðu varir þínar að læri mínu innanverðu, kysstir mig undurmjúkt ofar og ofar og ofar þar til ég fann tungu þína nema við barma mér, sleikja bleiku blautu mýktina, fann þig grípa fast um læri mér og þrýsta þeim í sundur. Og ég hallaði mér aftur í rúminu og fannst eins og ég væri ekkert annað en þessir nokkru blautu fersentimetrar sem tunga þín og varir snertu og eftir að ég hafði sokkið ofan í eilífðina og komið til baka aftur kysstirðu mig á munninn og ég fann mitt eigið salta bragð um leið og ég fann þig sökkva þér inn í mig. Fann fingur þína læsast utan um upphandleggi mér sem þú hélst föstum fyrir ofan höfuð mitt, eins og til að tryggja það að ég kæmist ekki undan.

Hjartans vitleysa

Hjartað hallaði sér aftur á bak í stólnum, blastaði Filthy, Gorgeous í heyrnartólunum og ímyndaði sér að riddari, bara einhver riddari, myndi birtast á skrifstofunni, Hjartað myndi standa upp og ganga til móts við hann, skrifstofufélagarnir myndu allir líta upp og horfa er Riddarinn myndi taka Hjartað í fang sér og sveigja líkama þess hér um bil niður að gólfi í langan melódramakoss. Rósir myndu hrynja úr loftræstikerfinu og hvítar dúfur fljúga innan af kaffistofunni. Þegar Hjartað og riddarinn hefðu náð andanum og skrifstofufélagarnir klappað myndi Riddarinn líta djúpt í auga Hjartans og segjast hafa flogið yfir eldfjall á baki dreka bara til að finna Hjartað sitt. Að hann gæti ekki lifað án Hjartans, hjartans hjartagullsins síns.

Hjartað halllaði sér aftur í skrifstofustólnum og laumaðist til að strjúka flötum lófanum yfir hægra brjóst sér. Laumaðist til að strjúka hægt yfir stinna geirvörtuna meðan hugur Hjartans spilaði í slómó minningar um atlot annara riddara, rifjaði upp munn riddara og tungu þeirra sem einu sinni lék um háls þess, brjóst og mjaðmir, fingurgómalaga marblettina sem Hjartað elskaði að bera á upphandleggjunum í marga daga eftir upplestra riddaranna. Marblettina eftir að riddari frá Navarre hélt höndum Hjartans föstum fyrir ofan höfuð hennar, þrýsti sér djúpt inn í hana og sagðist elska hana.

Svo hnussaði Hjartað yfir því hversu langan veg minningin var horfin frá raunveruleikanum og sneri sér aftur að reikningum og bókhaldi.

Ást er ógjéð

Kysstu á mér hálsinn! veinaði Hjartað á eftir riddaranum og um leið snerist það á hæl og frábað sér allt helvítis ástarkjaftæði og skipti svo strax um skoðun aftur.

Hvarf riddarans

Þegar svallveislan hafði staðið í nokkra daga reis Hjartað einn morguninn úr rekkju sinni, tók sverð sitt og gekk beinustu leið að vistarverum ráðsmannsins. Þar hjó Hjartað höfuðið af öldauðu fólinu. Titrandi læddist Hjartað svo að krýningarsalnum þar sem riddarinn svaf ekki lengur. Hjartað æddi um kastala sinn en fann riddarann hvergi. Meðan Hjartað svaf hafði hann riðið aftur til heitmeyjar sinnar. Í örvæntingu hugleiddi Hjartað að senda flokk blóðhunda á eftir honum en nýfengið frelsið lokkaði meira en löngunin til að vera bundin af riddara í stað ráðsmanns.

Þegar ég hugsa um þig snerti ég mig

Löngu eftir að hirðin valt öldauð af stólum sínum situr Hjartað eitt eftir vakandi í krýningarsalnum og grætur það að iðrast ekki eigin síngirni á sama tíma og það hefur þó enga minnstu löngun til að staldra við og leggja til líkin sem það skilur eftir sig.