Hjartans vitleysa

Hjartað hallaði sér aftur á bak í stólnum, blastaði Filthy, Gorgeous í heyrnartólunum og ímyndaði sér að riddari, bara einhver riddari, myndi birtast á skrifstofunni, Hjartað myndi standa upp og ganga til móts við hann, skrifstofufélagarnir myndu allir líta upp og horfa er Riddarinn myndi taka Hjartað í fang sér og sveigja líkama þess hér um bil niður að gólfi í langan melódramakoss. Rósir myndu hrynja úr loftræstikerfinu og hvítar dúfur fljúga innan af kaffistofunni. Þegar Hjartað og riddarinn hefðu náð andanum og skrifstofufélagarnir klappað myndi Riddarinn líta djúpt í auga Hjartans og segjast hafa flogið yfir eldfjall á baki dreka bara til að finna Hjartað sitt. Að hann gæti ekki lifað án Hjartans, hjartans hjartagullsins síns.

Hjartað halllaði sér aftur í skrifstofustólnum og laumaðist til að strjúka flötum lófanum yfir hægra brjóst sér. Laumaðist til að strjúka hægt yfir stinna geirvörtuna meðan hugur Hjartans spilaði í slómó minningar um atlot annara riddara, rifjaði upp munn riddara og tungu þeirra sem einu sinni lék um háls þess, brjóst og mjaðmir, fingurgómalaga marblettina sem Hjartað elskaði að bera á upphandleggjunum í marga daga eftir upplestra riddaranna. Marblettina eftir að riddari frá Navarre hélt höndum Hjartans föstum fyrir ofan höfuð hennar, þrýsti sér djúpt inn í hana og sagðist elska hana.

Svo hnussaði Hjartað yfir því hversu langan veg minningin var horfin frá raunveruleikanum og sneri sér aftur að reikningum og bókhaldi.