Jaði hlaðið Hjarta

Hjartað veit að kæmist það upp með glæpinn myndi það ekki hafa neitt andskotans samviskubit. Hjartað veit hinsvegar að það er engin gulltrygging fyrir því að það komist upp með glæpinn og að lostaævintýrin eru ekki mannorðsins og samfélagsstöðunnar virði. Þetta grætir Hjartað því það gerir sér grein fyrir því að slík lífssýn er skýrt merki um það hversu gamalt Hjartað er orðið og þreytt. Skýrt merki um að það hafi lotið í duftið fyrir Metnaðarkenndinni. Hjartað hefur sagt sér marg oft það nenni ekki lengur að hrapa og brenna, nei, það kjósi fremur að sitja makindalega í beinagrindarhásætinu og leika samkvæmisleiki.

En Hjartað fyllir samt ekki almennilega út í þennan dimma kjöthelli sem það vill halda sig byggja. Hjartanu langar að hrapa og brenna, bara til að fá einu sinni enn að leiftra í þessar mínútur sem það tekur það að ferðast í gegnum gufuhvolfið.

Því er það að Hjartað lék rétt í þessu út peði á þann hátt að mótleikarinn gæti haldið sig hafa fengið drottninguna í færi. Meðan Hjartað býður eftir að veðurteppti Riddarinn átti sig á tækifærunum undirritar það ársreikninga og aftökuskipanir sem ráðsmaðurinn kom rétt í þessu með á silfurfati.