Í festum

Á ég hef ekki aftur hittt þig fellur aldingarðurinn í vanrækt. Moldin liggur óplægð ár eftir ár. Ávextirnir rotna á trjánum hvert haust. Og ég bíð við gluggann og hendur mínar hvíla kjurar í skauti mér. Ég bródera engin altarisklæði, ég hef enga eirð til að læra latneskar sagnir. Í skauti mér ólgar hugsunin um þig meðan köngurlærnar spinna vef sinn óáreittar milli ökkla mér.

Á meðan þú hefur ekki aftur fundið mig fell ég í vanrækt. Hugsanir mínar rotna í höfði mér. Líkaminn minn visnar ósnertur ár eftir ár. Og hinum megin við glerið biður aldingarðurinn óplægður. Altarið rykfellur og munnur minn þylur hvorki amó, amáre, amáví né amátum. Köngurlærnar hrasa í eigin vef og sitja þar fastar.

Á meðan við höfum ekki aftur hittst fellur aldingarðurinn í vanrækt. Í skauti mér hvílir ástin andvana. Um ökkla minn bind ég fjólubláan borða til marks um iðrun mína og eftirsjá